Dat was ik van plan. Een boek schrijven met de titel 'de kunst van het weggooien. Ik wil het dan niet hebben over hoe praktisch het is spullen weg te gooien, ook niet iets te over dat afval 'gescheiden' moet worden, want dan zou ik me alleen maar bezig houden met de die achterlijke en van de pot gerukte milieu-aspecten. (Milieu zeggen als je afval bedoelt. Iew.)  Nee, ik heb het over weggooien als kunst. Zoals je in een tuin best mooie plantjes uit de grond trekt ter wille van best lelijke, die je om compositorische redenen de ruimte wil geven, zo ga je op zolder en in je bureaulades om met ouwe spullen. Of beter gezegd, met de herinneringen die aan die ouwe spullen kleven. Hoe meedogenloos durf je te zijn met je verleden? Wat zijn de consequenties van het maken van knalharde keuzes?

Lijkt me een leuk boek. Ik zou het kopen. Er zouden geen tips in staan, tips zijn vreselijk en je hebt er niks aan, maar verhalen en gedachten. Bijvoorbeeld, hoe ga je om met voorwerpen die slechte herinneringen oproepen? Toen mijn schoonvader stierf heb ik een foto van hem gemaakt in zijn kist. Hij ziet er op die foto zeer dood uit en eerlijk gezegd zie ik die foto liever niet. Maar als ik in de computer mijn fotobestanden maak is mijn dode schoonvader de eerste die ik tegenkom. Dat vlassige grijze baardje, die bril die hem dood ineens niet meer staat, de humorloze, onverschillige doodheid. Ik wil het niet zien, maar ik zie het steeds. Ik heb die foto  proberen te verplaatsen. Maar zelfs dan komt hij weer ergens bovenaan te liggen, als hardnekkig onkruid. Goed. Nou. Natuurlijk kan ik die foto weggooien. Maar waarom? Wil ik dan alleen maar vrolijke kerstbomen en blije gezichten zien op mijn foto's?  Dat is een slechte keuze, want mooie herinneringen zijn meestal rotzooi. Mooie herinneringen van jou hebben de neiging precies dezelfde mooie herinneringen te zijn als die van iemand anders, als die van iedereen. Mooie herinneringen lijken op elkaar. Wat je dus moet houden zijn de onaangename zaken; de belastingaangiften van een slecht jaar, de nurkse portretten van je ex, gedichten die je schaamteloos in dronkenschap hebt geschreven. Maar als je je omringt met slechte herinneringen krijg je een slecht humeur en dat is toch ook niet helemaal de bedoeling. Misschien is het het beste dat je je voorstelt dat je een paar spullen uitzoekt van iemand anders. Alsof je als het ware spullen uitzoekt van mensen die zijn vermoord of gevlucht. (Terwijl het je eigen spullen zijn) Ja, dan heb je het begin te pakken van de kunst van het weggooien

Dat was ik van plan. Een boek schrijven met de titel 'de kunst van het weggooien. Ik wil het dan niet hebben over hoe praktisch het is spullen weg te gooien, ook niet iets te over dat afval 'gescheiden' moet worden, want dan zou ik me alleen maar bezig houden met de die achterlijke en van de pot gerukte milieu-aspecten. (Milieu zeggen als je afval bedoelt. Iew.)  Nee, ik heb het over weggooien als kunst. Zoals je in een tuin best mooie plantjes uit de grond trekt ter wille van best lelijke, die je om compositorische redenen de ruimte wil geven, zo ga je op zolder en in je bureaulades om met ouwe spullen. Of beter gezegd, met de herinneringen die aan die ouwe spullen kleven. Hoe meedogenloos durf je te zijn met je verleden? Wat zijn de consequenties van het maken van knalharde keuzes?

Lijkt me een leuk boek. Ik zou het kopen. Er zouden geen tips in staan, tips zijn vreselijk en je hebt er niks aan, maar verhalen en gedachten. Bijvoorbeeld, hoe ga je om met voorwerpen die slechte herinneringen oproepen? Toen mijn schoonvader stierf heb ik een foto van hem gemaakt in zijn kist. Hij ziet er op die foto zeer dood uit en eerlijk gezegd zie ik die foto liever niet. Maar als ik in de computer mijn fotobestanden maak is mijn dode schoonvader de eerste die ik tegenkom. Dat vlassige grijze baardje, die bril die hem dood ineens niet meer staat, de humorloze, onverschillige doodheid. Ik wil het niet zien, maar ik zie het steeds. Ik heb die foto  proberen te verplaatsen. Maar zelfs dan komt hij weer ergens bovenaan te liggen, als hardnekkig onkruid. Goed. Nou. Natuurlijk kan ik die foto weggooien. Maar waarom? Wil ik dan alleen maar vrolijke kerstbomen en blije gezichten zien op mijn foto's?  Dat is een slechte keuze, want mooie herinneringen zijn meestal rotzooi. Mooie herinneringen van jou hebben de neiging precies dezelfde mooie herinneringen te zijn als die van iemand anders, als die van iedereen. Mooie herinneringen lijken op elkaar. Wat je dus moet houden zijn de onaangename zaken; de belastingaangiften van een slecht jaar, de nurkse portretten van je ex, gedichten die je schaamteloos in dronkenschap hebt geschreven. Maar als je je omringt met slechte herinneringen krijg je een slecht humeur en dat is toch ook niet helemaal de bedoeling. Misschien is het het beste dat je je voorstelt dat je een paar spullen uitzoekt van iemand anders. Alsof je als het ware spullen uitzoekt van mensen die zijn vermoord of gevlucht. (Terwijl het je eigen spullen zijn) Ja, dan heb je het begin te pakken van de kunst van het weggooien

Wie het juk van goed doen succesvol van zich af heeft weten te schudden en tiran is geworden heeft een goed leven. Je bent een lichtend voorbeeld voor de massa. Jouw daden zullen geprezen worden. Alle taal die gemaakt is voor schoonheid, waarheid en menselijkheid zullen jouw deel zijn. Mensen die écht goed doen – hun loon is hoon. Wie goed wil doen heeft niets verwachten. Goed doen verkoopt niet. Je kans op een hoofdprijs is kleiner als je iets goed doet, want je doet niet mee aan kansspelen. Je kans op een betere baan is kleiner, want de meeste mensen zijn slecht en die vinden je niet in het team passen. Je droom dat de wereld een stukje beter wordt van je goede daden zal vroeg of laat stuiten op de realiteit. Dankbaarheid – de echte valuta van goed doen – staat zelden in verhouding tot de energie die goed doen vergt. Wie goed wil doen moet vooral goed tegen zijn verlies kunnen. Wie goed is en tegen zijn verlies kan is, en hier komt de positieve noot, wie goed doet en tegen zijn verlies kan is vrij. Plant een fruitboom, kus iemand die je mooi vindt diep en laat de rest maar lullen.

Sommigen zullen zeggen: 'Laten we alle goede mensen organiseren, zodat we een blok vormen tegen het cynisme.' Niet doen. Het probleem is dat alle vormen van organisatie hierarchisch zijn, waarin belangen, jaloezie, winnen en verliezen een rol gaan spelen. Waarbij uiteindelijk het onderdrukken het enige middel blijft. Daarbij komt dat je ook als organisatie  een onderdrukker alleen verslaan door zelf een nog hardere onderdrukker te worden.

Dit was de laatste les in onderdrukking. Het zijn  er vijf geworden en ik vind het wel mooi geweest. Neem dit allemaal niet te serieus, ik meende er niets van. Deze lesjes waren niets anders dan een poging tot humor. Er is niks mis met een beetje lachen.

O ja, en iedereen is geslaagd. Of gezakt. Wat je maar wil.

Wie het juk van goed doen succesvol van zich af heeft weten te schudden en tiran is geworden heeft een goed leven. Je bent een lichtend voorbeeld voor de massa. Jouw daden zullen geprezen worden. Alle taal die gemaakt is voor schoonheid, waarheid en menselijkheid zullen jouw deel zijn. Mensen die ̩cht goed doen Рhun loon is hoon. Wie goed wil doen heeft niets verwachten. Goed doen verkoopt niet. Je kans op een hoofdprijs is kleiner als je iets goed doet, want je doet niet mee aan kansspelen. Je kans op een betere baan is kleiner, want de meeste mensen zijn slecht en die vinden je niet in het team passen. Je droom dat de wereld een stukje beter wordt van je goede daden zal vroeg of laat stuiten op de realiteit. Dankbaarheid Рde echte valuta van goed doen Рstaat zelden in verhouding tot de energie die goed doen vergt. Wie goed wil doen moet vooral goed tegen zijn verlies kunnen. Wie goed is en tegen zijn verlies kan is, en hier komt de positieve noot, wie goed doet en tegen zijn verlies kan is vrij. Plant een fruitboom, kus iemand die je mooi vindt diep en laat de rest maar lullen.

Sommigen zullen zeggen: 'Laten we alle goede mensen organiseren, zodat we een blok vormen tegen het cynisme.' Niet doen. Het probleem is dat alle vormen van organisatie hierarchisch zijn, waarin belangen, jaloezie, winnen en verliezen een rol gaan spelen. Waarbij uiteindelijk het onderdrukken het enige middel blijft. Daarbij komt dat je ook als organisatie  een onderdrukker alleen verslaan door zelf een nog hardere onderdrukker te worden.

Dit was de laatste les in onderdrukking. Het zijn  er vijf geworden en ik vind het wel mooi geweest. Neem dit allemaal niet te serieus, ik meende er niets van. Deze lesjes waren niets anders dan een poging tot humor. Er is niks mis met een beetje lachen.

O ja, en iedereen is geslaagd. Of gezakt. Wat je maar wil.

Onderdrukken geeft energie. En je kunt je energie kwijt. Als je op het schoolplein een zwak persoon zomaar gaat schoppen en slaan, zal niemand er mee zitten. Het lucht op, je ster zal rijzen, bewondering is je deel, en het onderwijzend personeel zal de andere kant opkijken, of in het uiterste geval iets slaps zeggen als: 'waar twee vechten hebben twee schuld'. Wie slaat wint aan alle kanten. Maar je hebt een aantal geduchte tegenstanders. Je slachtoffers zijn het niet, dat hebben we al gezien in de vorige lessen. Je medewerkers en vrienden zijn het ook niet. Zo lang je bereid bent af en toe een van je getrouwen te laten executeren op valse beschuldigingen, zullen ze zich niets in het hoofd halen. De overlevenden zullen zelfs harder voor je lopen. In de stukken van Shakespeare loopt het slecht af met de schurken, maar vergeet niet dat die verhalen sprookjes zijn. Richard de derde was in werkelijkheid een lieve man, die door zijn goedheid had gefaald en daardoor een slechte pers heeft gekregen. Het stuk van Shakespeare is als het ware een demonisering. Ook de dood is je vijand niet. Als je imperium instort bij je sterven heb jij er geen probleem mee. Je bent immers toch dood. Je legende zal voortleven. Het aantal boeken over dode dictators is groter dan het aantal boeken over dode weldoeners. Stalin heeft een indrukwekkender leven na de dood dan Florence Nightingale.

Je werkelijke tegenstander ben jezelf, als je gaat twijfelen, als medelijden je van je stuk brengt en als je begint te reflecteren over de zin van al dat geweld. Niet doen. Een licht psychopatische houding is aan te bevelen. Morgen les vijf, de laatste, met wereldschokkende conclusies.

Onderdrukken geeft energie. En je kunt je energie kwijt. Als je op het schoolplein een zwak persoon zomaar gaat schoppen en slaan, zal niemand er mee zitten. Het lucht op, je ster zal rijzen, bewondering is je deel, en het onderwijzend personeel zal de andere kant opkijken, of in het uiterste geval iets slaps zeggen als: 'waar twee vechten hebben twee schuld'. Wie slaat wint aan alle kanten. Maar je hebt een aantal geduchte tegenstanders. Je slachtoffers zijn het niet, dat hebben we al gezien in de vorige lessen. Je medewerkers en vrienden zijn het ook niet. Zo lang je bereid bent af en toe een van je getrouwen te laten executeren op valse beschuldigingen, zullen ze zich niets in het hoofd halen. De overlevenden zullen zelfs harder voor je lopen. In de stukken van Shakespeare loopt het slecht af met de schurken, maar vergeet niet dat die verhalen sprookjes zijn. Richard de derde was in werkelijkheid een lieve man, die door zijn goedheid had gefaald en daardoor een slechte pers heeft gekregen. Het stuk van Shakespeare is als het ware een demonisering. Ook de dood is je vijand niet. Als je imperium instort bij je sterven heb jij er geen probleem mee. Je bent immers toch dood. Je legende zal voortleven. Het aantal boeken over dode dictators is groter dan het aantal boeken over dode weldoeners. Stalin heeft een indrukwekkender leven na de dood dan Florence Nightingale.

Je werkelijke tegenstander ben jezelf, als je gaat twijfelen, als medelijden je van je stuk brengt en als je begint te reflecteren over de zin van al dat geweld. Niet doen. Een licht psychopatische houding is aan te bevelen. Morgen les vijf, de laatste, met wereldschokkende conclusies.

Wie goed kan onderdrukken heeft het duizend keer makkelijker dan mensen die goed willen doen. Dat wisten we al sinds Augustinus, we waren vroeger ook niet gek, maar we vonden het niet zo heel erg, want er was een God die je uiteindelijk voor je goede daden beloonde. Sinds het geloof in God er, overigens terecht, niet meer is, heeft het geen zin meer. Het is misschien wel aardig daar even bij stil te staan. De kerk ging niet te gronde door de wel degelijk heftig vigerende slechtigheid, de bewieroking van schurkachtige pausen, de seksuele misdaden, de brainwashing, de intimidatie. Integendeel, de kerk is er juist groot en ontzaglijk door geworden. Dat de kritiek op de kerk is losgebarsten betekent voornamelijk dat zijn rol is uitgespeeld. De schurkachtigheid blijft en is overgenomen door een andere institutie. Het kapitalisme. Het zal niet lang bestaan, lijkt me, maar goed, daarna komt er weer iets anders. Niet iets beters, iets anders. Wie weet gaat het er in  de toekomst om wie er de meeste mensen kan doden en speelt geld nog maar een merginale rol. Alles kan.

Als we het over het stimuleren van het beloningscentrum in de hersenen hebben, krijgen de mensen die onderdrukken duizend keer vaker een een kick, dan de mensen die goed proberen te doen. Nu 'goed doen' zo langzamerhand de betekenis heeft gekregen van 'succes hebben', onderdrukken dus, neemt iets echts goeds doen de vorm aan van een daad van verzet. Een Roemeense muzikant belangeloos honderd euro geven is een daad van verzet. Een verhaal vertellen dat nou eens niet gaat over het kopen van spullen, over de moed en het technisch vernuft van stoere soldaten en over dat er voor alle problemen een simpele oplossing ('wijsheid') is, is een daad van verzet. Abstracte schilderijen, hermetische gedichten, lelijke theatervoorstellingen – daden van verzet. Gelukkig voor jou, de leerling-onderdrukker, zijn dit soort daden incidenteel en impopulair. Tegen de tijd dat die 'schandalige opvreters' zich gaan organiseren weet je er wel raad mee. Je maakt ze gewoon belachelijk. Heeft de Horde der Kanslozen ook eens wat te lachen. Overigens, de rellen in Londen van de afgelopen week zijn  geen manifestaties van verzet. Ze zijn manifestaties van een hunkering naar een onderdrukker, naar jou.

Heb je als onderdrukker dan werkelijk niets te vrezen? Jazeker wel, maar daarover meer in les vier.

Wie goed kan onderdrukken heeft het duizend keer makkelijker dan mensen die goed willen doen. Dat wisten we al sinds Augustinus, we waren vroeger ook niet gek, maar we vonden het niet zo heel erg, want er was een God die je uiteindelijk voor je goede daden beloonde. Sinds het geloof in God er, overigens terecht, niet meer is, heeft het geen zin meer. Het is misschien wel aardig daar even bij stil te staan. De kerk ging niet te gronde door de wel degelijk heftig vigerende slechtigheid, de bewieroking van schurkachtige pausen, de seksuele misdaden, de brainwashing, de intimidatie. Integendeel, de kerk is er juist groot en ontzaglijk door geworden. Dat de kritiek op de kerk is losgebarsten betekent voornamelijk dat zijn rol is uitgespeeld. De schurkachtigheid blijft en is overgenomen door een andere institutie. Het kapitalisme. Het zal niet lang bestaan, lijkt me, maar goed, daarna komt er weer iets anders. Niet iets beters, iets anders. Wie weet gaat het er in  de toekomst om wie er de meeste mensen kan doden en speelt geld nog maar een merginale rol. Alles kan.

Als we het over het stimuleren van het beloningscentrum in de hersenen hebben, krijgen de mensen die onderdrukken duizend keer vaker een een kick, dan de mensen die goed proberen te doen. Nu 'goed doen' zo langzamerhand de betekenis heeft gekregen van 'succes hebben', onderdrukken dus, neemt iets echts goeds doen de vorm aan van een daad van verzet. Een Roemeense muzikant belangeloos honderd euro geven is een daad van verzet. Een verhaal vertellen dat nou eens niet gaat over het kopen van spullen, over de moed en het technisch vernuft van stoere soldaten en over dat er voor alle problemen een simpele oplossing ('wijsheid') is, is een daad van verzet. Abstracte schilderijen, hermetische gedichten, lelijke theatervoorstellingen – daden van verzet. Gelukkig voor jou, de leerling-onderdrukker, zijn dit soort daden incidenteel en impopulair. Tegen de tijd dat die 'schandalige opvreters' zich gaan organiseren weet je er wel raad mee. Je maakt ze gewoon belachelijk. Heeft de Horde der Kanslozen ook eens wat te lachen. Overigens, de rellen in Londen van de afgelopen week zijn  geen manifestaties van verzet. Ze zijn manifestaties van een hunkering naar een onderdrukker, naar jou.

Heb je als onderdrukker dan werkelijk niets te vrezen? Jazeker wel, maar daarover meer in les vier.

In een wereld, waarin je wordt uitgenodigd mee te doen aan het spel Onderdrukken of Onderdrukt worden, kun je maar beter de onderdrukker zijn. Maar hoe blijf je dat? Vrij eenvoudig. Naast het principe dat kansloze mensen de slaande hand het meest bewonderen is er het tweede principe: ze haten de hand die hen helpt. Wanneer ze zich onderdrukt voelen zullen ze nooit naar de feitelijke oorzaken van hun ellende kijken, ze zullen hun woede richten tot de mensen die hen het meest nabij staan. Middenstanders, hulpverleners, politieagenten, buitenlanders – vooral zij die het 'goed' proberen te doen zullen er van langs krijgen. Jij wordt niet getroffen. Roep af en toe dat daders 'hard zullen worden aangepakt' en arresteer hier en daar wat, hoe willekeuriger hoe beter.

Als je macht toeneemt omdat je succesvol onderdrukt krijg je natuurlijk tegenstanders. Mensen zullen uitrekenen dat je met je onderdrukking de economie van je land ruineert, mensen zullen proberen te laten zien hoeveel leed je veroorzaakt. Ze zullen je met economische en morele argumenten om de oren slaan. Ze zullen misstanden aantonen. Ze zullen artikelen schrijven. Films maken. Wat al niet. Ze kunnen hartverscheurend zijn, ze kunnen overtuigend zijn. Wat doe je er tegen? Heel simpel. Verbied ze. Noem het leugens, gericht tegen jouw persoon. Omgeef vervolgens je eigen persoon in mooie, aantrekkelijke publicaties met 'goede' kwaliteiten als rechtschapenheid, eer, vriend van het volk, recht door zee, enzovoorts. Noem andere geluiden 'demonisering' en demoniseer er zelf lustig op los. Men zegt het ver dichters, maar de onderdrukkers hebben de ware macht over het woord. Opnieuw zullen de naar onderdrukking hunkerende kanslozen je helpen – Als ze geslagen worden zullen ze woedend zijn, zeker. Ze zullen haten. Nou en of. Maar niet jou.  Hun buren. Buitenlanders. Minderheden. Intellectuelen. Hulpverleners. Persmuskieten. Elkaar.

Heeft onderdrukking dan echt geen enkel gevaar te duchten? Ja zeker wel, maar daarover meer in les drie.

In een wereld, waarin je wordt uitgenodigd mee te doen aan het spel Onderdrukken of Onderdrukt worden, kun je maar beter de onderdrukker zijn. Maar hoe blijf je dat? Vrij eenvoudig. Naast het principe dat kansloze mensen de slaande hand het meest bewonderen is er het tweede principe: ze haten de hand die hen helpt. Wanneer ze zich onderdrukt voelen zullen ze nooit naar de feitelijke oorzaken van hun ellende kijken, ze zullen hun woede richten tot de mensen die hen het meest nabij staan. Middenstanders, hulpverleners, politieagenten, buitenlanders – vooral zij die het 'goed' proberen te doen zullen er van langs krijgen. Jij wordt niet getroffen. Roep af en toe dat daders 'hard zullen worden aangepakt' en arresteer hier en daar wat, hoe willekeuriger hoe beter.

Als je macht toeneemt omdat je succesvol onderdrukt krijg je natuurlijk tegenstanders. Mensen zullen uitrekenen dat je met je onderdrukking de economie van je land ruineert, mensen zullen proberen te laten zien hoeveel leed je veroorzaakt. Ze zullen je met economische en morele argumenten om de oren slaan. Ze zullen misstanden aantonen. Ze zullen artikelen schrijven. Films maken. Wat al niet. Ze kunnen hartverscheurend zijn, ze kunnen overtuigend zijn. Wat doe je er tegen? Heel simpel. Verbied ze. Noem het leugens, gericht tegen jouw persoon. Omgeef vervolgens je eigen persoon in mooie, aantrekkelijke publicaties met 'goede' kwaliteiten als rechtschapenheid, eer, vriend van het volk, recht door zee, enzovoorts. Noem andere geluiden 'demonisering' en demoniseer er zelf lustig op los. Men zegt het ver dichters, maar de onderdrukkers hebben de ware macht over het woord. Opnieuw zullen de naar onderdrukking hunkerende kanslozen je helpen – Als ze geslagen worden zullen ze woedend zijn, zeker. Ze zullen haten. Nou en of. Maar niet jou.  Hun buren. Buitenlanders. Minderheden. Intellectuelen. Hulpverleners. Persmuskieten. Elkaar.

Heeft onderdrukking dan echt geen enkel gevaar te duchten? Ja zeker wel, maar daarover meer in les drie.